//who's is gonna stop it

Szczerze mówiąc, to na palcach jednej dłoni mogę policzyć, ilu osobom tak naprawdę mogę ufać, które chcą mojego dobra i cieszą się z moich sukcesów ale i usprawiedliwiają porażki nadal we mnie wierząc. W większości są to osoby już doświadczone i dojrzałe.  Zapamiętane na całe życie.

Inne osoby, które mają podobne poglądy do moich, potrafię uzależnić od siebie na jakiś określony, najczęściej bardzo krótki czas. Po tym czasie zaczynamy się wzajemnie sobą męczyć, jednakże nie powiemy sobie o tym, bo stanowiło by to wielką obrazę, a przecież często bywają nawroty tego właśnie uczucia. I tak bez końca. Kończy się wzajemna fascynacja, ale i tak nadal możemy na siebie liczyć, wygadać się, chociaż  czystą i wspaniałą przyjaźnią tego nazwać nie można.

Kolejna grupa osób to tak zwani znajomi konieczni. Spotykam te osoby na co dzień, często jedziemy na tym samym wózku, aczkolwiek nie należą oni do osób, których problemy będą mnie szczególnie obchodzić. Ba, w niektórych przypadkach będą powodem mojej radości, satysfakcji. Staram się pocieszać, powiedzieć coś zabawnego, ale w głębi duszy będzie mnie to męczyć. Powiem sobie "ma za swoje" i tyle z tego będzie. Jestem na tyle egoistyczna, że mogę sobie na to pozwolić. 

W towarzystwie ludzi o innych priorytetach niż moje, innym poczuciu humoru szybko się nudzę. Jakiś czas temu nawet zaprzestałam podejmowania prób wdrożenia się w ich tok myślenia, żeby tylko miło spędzić czas. Nie potrafię! Niestety takich ludzi obok mnie jest sporo, są zbyt gęsto upchani wokół mojej osoby.

Na szczęście sytuację ratują moje pokrewne dusze. Nie muszę chyba ich charakteryzować...Wystarczą podziękowania za to, że są. 

Nie wiem, do jakiej grupy mam zaliczyć Pana Niezdecydowanego. Tak samo jak on jestem niezdecydowana. Wydaję mi się, że najlepiej będzie go rozczłonkować i wrzucić do każdej z nich. Teraz to ja pobawię się w czarownicę i ugotuję z niego truciznę. Pomimo mojej okrutności muszę powiedzieć z czystego serca, że jest najważniejszym składnikiem tej mieszanki.